آب باران و سفره آب
این روز و شب ها که شاکرانه شاهد باران هستیم شایسته است عالمانه به این نکته نگاه کنیم که آب فرودآمده تا چه حد به لایه آبزای زمین (Aquifer) و سفره آب (Water Table) فرو می رود.
نعمت دوست
هفته پیش جمعی دوستانه با دوستان قدیمی داشتیم: یک دورهمی به یادماندنی با حدود ده نفر از همکلاسی های دهه 70 در دبیرستان نمونه امام خمینی بوشهر در تهران. همکلاس هایی که بیش از 20 سال ندیده بودم که با دیدن آنها عمیقاً خاطرات درسی و دوستی آن دهه برایم تازه و تجدید شد. حقیقتاً که آن روز پس از بیست سال دیدم که دوست از دیده رفته، از دل نرفته است.
دیدم که از برکات دوست یافتن و دوست دیدن، یکی خود یافتن و دیگری از خود گذر کردن و به دیگری رسیدن است.
گاهی برای لحظاتی افسوس می خورم که چرا ویزای سفرم طول کشید و چرا اینطور شد که طبق برنامه به مقصد برنگشتم. اما لحظاتی در این لحظات با دوستان چنان پر می شود که هر چه غبطه و غصه است خالی می شود.
آری، قرار بود سفری سه ماهه داشته باشم، اما اکنون هفت ماه شده. خرسندم که نیمه اول را بستگان و نیمه دوم را دوستان پر کردند طوریکه از زبان و بیان و توان آنها به وطن دلی دوباره بستم. دوستانم وطن را دوباره برایم معنا کردند. قبلاً فکر می کردم که وطن جایی است که نعمتت در آن باشد. اکنون می گویم که وطن جایی است که دوستانت در آنجا باشند. وطن نعمت است به شرط آنکه دوست در آن باشد.
امید که بتوانم قدری از محبت های و زحمت های بی منت دوستان را جبران کنم.
